Afgelopen zaterdag vond de tweede workshop Schuur & Plamuur plaats. Vanwege een drukke bezetting deze week nu pas het verslag.
De dag begon goed toen Sjoerd me kwam ophalen voor de rit naar Sprang-Capelle. Sjoerd vroeg of wat ik wilde: met de Volvo of met zijn '68-er fastback. Wel, die keuze was natuurlijk heel snel gemaakt en na het ophalen van Blizzard's ride kon het gebeuren dat we op een zonnige maar frisse morgen naar Jan tufden in de rode Mustang. Wij kwamen aan om 10.00 uur en toen bleken de volgende lieden al te zijn gearriveerd: Ben Dover, StangJay, BA Baracus en Mustangpatje. Uiteraard praatten we met een kop koffie van Roos elkaar wat bij over de hobby en ja, weer ging het over dat roze papiertje. Nou ja, het zij zo.
Na een goed half uur togen we Jan's garage in en daar ging de workshop in een iets andere volgorde:
. Jan liet eerst zien hoe hij verharder mengde met de plamuur, waarna hij het aanbracht op dezelfde Opel-deur:
. Hij streek de plamuur met een kam strak en toen was het StangJay die het eerst mocht proberen onder deskundige leiding van Jan 'Geheid' van Engelen:
. Zo bracht StangJay dus eerst plamuur aan en trok zelf de kam over het oppervlak. Gevolgd door Mustangpatje, die zelf zijn Mustang II dak had geplamuurd:
Van Jan leerde hij hoe het wel goed moest. Sjoerd en BA Baracus deden ook een duit in het grote plamuurzakje. Het was duidelijk dat de heren het al gauw door hadden hoe je een roestplek of beschadiging adequaat kunt aanpakken.
Hierna deelde Jan andermaal Gamma-zakken met inhoud uit
, want de zojuist geplamuurde plekjes dienden glad geschuurd te worden tot er geen overgangen meer voelbaar waren tussen plamuur en het omringende plaatwerk. Dus de komende 10 minuten toog men hard aan de schuurderij met waterproef 400 schuurpapier en een emmer met water:
De deelnemers 'sopten' flink. Jan kwam af en toe langs om te voelen naar overgangen. Geduldig en nat blijven schuren was zijn devies:
Het was overigens wel lachen om iedereen zo te zien zweten. Toen de plekjes allemaal goed glad waren, moesten ze drogen en in de tussentijd kon iedereen aan de lunch. Wederom hadden Diny en Roos zich uitgesloofd met het maken van broodjes ham, kaas en ontbijtspek:
. Ook was er volop koffie om de ganse boel niet in slaap te lateren donderen. Niet alle broodjes vonden een weg naar een behoeftige maag, dus ging de groep weer aan de slag. Nu liet Jan zien hoeveel procent verharder bij zoveel procent plamuur moet. Om de beurt deden de deelnemers de verharder bij de plamuur net zoveel als Jan goed vond:
. Daarna was het mengen op het plamuurmes (zeer ambachtelijk, dat wel)
en aanbrengen op nog lege plekken of plekken die nog een keer geplamuurd dienden te worden. Dan volgde gladtrekken
en na harding weer schuren. Toen dat achter de rug was en de plekken allen droog waren, spoot Jan er weer de celluloseprimer van Comma erover heen:
De onderste helft van de Opel-deur was nu helemaal strak gemaakt en door de rode primer kon je geen plamuur meer zien:
. Een goede job hadden de heren dus gedaan! Ondergetekende hield zich nog bezig met het opvullen van de deuk op de rand van de Mazda kofferklep, maar het bleek dat een aantal lagen plamuur op elkaar de krater afdoende zouden vullen.
Omdat de primer moest drogen had Jan de tijd om opnieuw te laten zien hoe je een deukje uitklopt met twee hamers. De Mazda kofferklep was weer het lijdende voorwerp, want er kwam een zoveelste deuk in met de klap van een hamer. Door met de uitklophamer tegen de onderkant van de klep te tikken, deukte Jan het deukje uit:
. En dat was dan het laatste wapenfeit voor deze workshop. Ho, nog niet helemaal, want ondergetekende had nog een ding te doen, en dat was Jan een cadeautje voor zijn verdiensten aan te bieden namens alle deelnemers van workshop 1 en 2:
. "Had toch niet gehoeven", meende Jan. Maar toch kreeg hij het verdiende presentje in zijn handen gedrukt. Toen hij het uitgepakt had, had hij een zeer door hem gezocht Granada-modelletje in Ghia uitvoering in zijn handen:
. "Ben ik al twee jaar naar op zoek geweest." Jan liet weten erg blij te zijn met dit modelletje dat op de kleur na een getrouwe uitvoering is van zijn rode Granada met niet-origineel Ghia-binnenwerk, een zwart dak, mistlampen en het 2,8 l embleem op de voorfenders:
. Helaas was het ding rechtsgestuurd, maar dat maakte niet uit. Binnen in huis kreeg de mini-Granada meteen een plekje op de TV, naast een Mustangmodelletje. Jan, je hebt hem echt verdiend en namens alle deelnemers en ondergetekende nogmaals dank dat je ondanks alles de workshops wilde geven! Beide waren een geheid succes!
Harry
hahahaha 
