Deze foto is eerder op dit forum geplaatst, maar vormt nu de introductie voor het onderstaande verhaal:
Schiedam, september 2001. Het is een mooie nazomeravond als ik wordt gebeld door een buurman. Of ik thuis ben, want er komt zo een Mustang op bezoek….. met de bewuste buurman praat ik altijd veel “auto”. Hij weet van mijn liefde voor Mustangs af, hoewel er op dat moment niet meer dan een moderne auto in de garage staat. Een maat van hem moet zo langs komen met een Mustang. Een Mustang? Op de uitkijk dus!
Mijn ogen rollen zowat uit hun kassen als er niet zo maar een Mustang komt aanrijden, maar mijn absolute favoriet (nog steeds!), een 1973 Sportsroof/Mach I. Ik twijfel tussen die twee vanwege de niet originele striping op de flanken. Bij nadere inspectie blijkt het wel degelijk om een Mach I te gaan; dat het ook een T5 is ontgaat me overigens op dat moment wel.
Het verhaal van die avond is zo ongeloofwaardig dat het wel waar moet zijn: de bewuste “maat” rijdt een nieuwe Alfa 145, die in onderhoud is bij een klein garagebedrijf in Rockanje (onder de rook van Rotterdam). Vervangend vervoer is standaard bij een beurt. Maar, de 145 wordt ingeleverd en de garagist heeft geen passend vervangend vervoer beschikbaar. Of toch wel, een inruiler, een….Mustang. Zoals dat hoort bellen autoliefhebbers elkaar en zo rijdt die Mach I in september 2001 mijn straat in.
Dat ik zeer onder indruk ben spreekt voor zich: een 1973 Mach I in een prachtige kleur, met niet originele, maar wel zeer fraaie en “period” wielen (Dennis: let je op…) en een mooi interieur. Ik heb zeker al jaren geen 1973 meer van dichtbij gezien. En: nu mag ik er nog in rijden ook. De diepe zit, de oneindig lange neus, de smalle voorruit, het prachtige geluid, de moeiteloze motor/bak combinatie, geweldig, geweldig…
Bij een bijna ondergaande zon wordt de Mustang op het gras gezet en wordt een reeks foto’s gemaakt; het zachte licht maakt de kleur en de hele auto nog mooier. Ik verlies niet alle nuchterheid, want ik zie toch ook wel de nodige sluimerende roest, de niet-originele striping en de ook niet geweldige extra lampen in grille. Ik bel een paar dagen later met de bewuste garage en leer dat de vraagprijs 15.000
gulden is. Gezien de roest, waar ik toch wel een probleem in zie, vind ik dat te veel. Of ik dat goed heb beoordeeld: wie zal het zeggen? Ik krijg de foto van bovenaan dit bericht en het wordt een feit dat deze fraaie Mustang de spreekwoordelijke “beer” bij mij goed los maakt en de al jaren sluimerende Mustang wens definitief doet ontwaken. Ik ga steeds intensiever kijken en zoeken met als resultaat de aanschaf van de 1972 Grandé in februari 2002….
Een paar jaar later zit ik rustig te forummen als ik ineens bij een nieuw lid op een foto de wielen onder een 1973 Mach I herken. Unieke wielen (merk Ronal) die uit de zestiger/zeventiger jaren dateren en die je gewoon bijna nooit ziet. Dat zal toch niet dezelfde auto zijn? De bewuste foto weer opgediept en na vergelijking van het kenteken is het inderdaad dezelfde auto.....vandaar dat deze foto eerder op het forum geweest is. Ik leer dat de auto in Rotterdam gekocht is, inderdaad veel werk opleverde aan roestherstel en een totaalrestauratie ondergaat in het noordoosten van het land. Ik beloof de nieuwe eigenaars uit te zoeken of er nog meer foto’s zijn van die avond in september 2001. Die moeten er zijn, maar de fotograaf zit middenin een verhuizing….
Gelukkig besluit Herman, de nieuwe eigenaar, ondertussen de auto in de oorspronkelijke, vreselijk mooie kleur te laten herspuiten: Gold Glow, code 6F.
Welnu Herman: het ging niet snel, maar de foto’s van die avond zijn er! Je ziet hier nog de missende T5 emblemen zitten. Ik heb weer lang naar die foto’s zitten kijken en kom steeds tot dezelfde conclusie: wat een verschrikkelijk mooie auto! Laat deze conclusie jou ook weer de motivatie geven voortvarend door te gaan met de restauratie….
Marc (
ps, ik plak dit verhaal later wel aan jouw Goldfinger topic)
